Vincent van Gogh

Por Lucía Giráldez

O grande da observación do ceo nocturno é que tanto labradores, campesinos, gandeiros coma filósofos, escritores ou pintores a practicaron cunha mesma finalidade: a búsqueda de respostas. Vincent Van Gogh a finais da década dos oitenta do 1800, comezou a pintar obras nas que a escuridade da noite era a protagonista. Para el, a noite tiña unha ampla dimensión espiritual (moi preto da experiencia relixiosa). Era así, un momento de introspección, meditación e repouso. Máis advertía de que era tamén un espacio no que se podían desatar forzas malignas, ou esa era a sensación ou emoción que lle transmitía a escuridade na terraza do café que retratou en 1988.

A observación do ceo nocturno era para el tamén un exercicio que lle transmitía paz pero tamén soidade, así, nunha carta escrita ao seu irmán o 2 de xuño de 1989 declaraba: “ Esta mañá vin o campo dende a miña fiestra durante un longo tempo, antes da saída do sol; non había máis que a estrela matutina, que semellaba moi grande. Dauvigny e Rousseau fixeron isto tamén, expresando todo o que isto ten de intimidade, todo o que ten de paz e maxestade, pero ao mesmo tempo engadindo un sentimento de soidade e infelicidade”. Esta declaración desvélanos non so as emocións e sentimentos que Van Gogh experimentaba coa contemplación do firmamento estrelado; senón que fálanos de que non era o único que o facía e que experimentaba tales sensacións.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s